فراموشی خاطرات
فیلم 'ماهی کوچک' رو دوبار دیدم؛ مثل فیلمهای دیگه ای که با معرفی محسن آزرم دیده ام، ارزش صرف وقت برای دیدنش را داشت. حرف های خوبی برای ما در زندگی مشترک، ارتباطات دوستانه، سختیهای زندگی، و البته این روزهای کرونا داره.
اما حقیقتا ابهام داستان فیلم برام برطرف نشده. جود دچار بیماری فراموشی شده یا ایما؟ یا هردو؟ به عبارت دیگر کدامیک اول حافظه اش رو از دست میده؟ این ایما است که فداکارانه و وفادارانه برای درمان جود تلاش میکنه یا برعکس؟ کدامیک قهرمان داستانه، جود یا ایما؟
اما اگر فراتر از داستان معمول فیلم بخواهیم تحلیل کنیم، آیا در زندگی مشترک یا رابطه بین دو دوست، یکی یا هر دوی آنها به تدریج خاطرات و لحظات خوش با شریک زندگی یا دوستش رو فراموش می کند و علیرغم تلاش شریکش برای بازسازی آن لحظات و خاطرات و جلوگیری از فراموشی آنها و فروپاشی رابطه، نهایتا یکی از آنها با فراموشی کامل آن لحظات و خاطرات شریک و دوستش را با خود غریبه میابد و می بیند. در این فیلم این جود است که به این مرحله از فراموشی در ارتباط با ایما می رسد. هرچند ایما هم تصور می کند او هم لحظاتی و خاطراتی را فراموش کرده است؛ پس او هم او در گسستن رابطه اش بی تقصیر نبوده است.
تحلیل دیگر فیلم مربوطه به این حرف جود می شود که به ایما می گوید که برخلاف فراموشی یکسری خاطرات، آن بخش از حافظه او که مربوط به ابراز احساسات حسی بخصوص لمس است را فراموش نکرده و نمی کند. آیا معنی این حرف اینست که روابط در یک زندگی مشترک بین زن و مرد، وقتی سایر خاطرات انسانی فراموش شده، نهایتا تنها از طریق غریزه جنسی است که ادامه پیدا می کند. چون به غریزه مربوط می شود البته زندگی مشترک در این حد، فراتر از سطح زندگی مانند سایر حیوانات نمی رود. با اینکه نهایتا این نوع زندگی و ارتباط مشترک هم روزی از هم گسسته و پایان میابد.
فیلم رو ببینید؛ نظرتون رو با من درمیان بگذارید.