رابطه صلح آمیز؛ سرمایه گذاری و رشد اقتصادی
سرمایه، ترسو است. یعنی هر جایی که ناامنی وجود داشته باشد، سرمایه در آنجا نمی رود و نمی ماند. هیچ سرمایه گذاری حاضر نمی شود میلیاردها دلار سرمایه خود را در جایی سرمایه گذاری نماید که با تهدید، چه خارجی و چه داخلی، روبرو شود. یعنی اگر یک سرمایه گذار احتمال بدهد که یک کشور از طرف دولتهای خارجی مورد تهاجم قرار می گیرد، یا حتی تهدید داخلی ناشی از مصادره صنایع از طرف دولت یک کشور وجود داشته باشد، هیچ سرمایه گذار خارجی ای در آن کشور سرمایه گذاری نخواهد کرد. بلکه حتی سرمایه های موجود نیز از کشور خارج می شوند و فرار می کنند.
یکی از رهبران چین در دهه های گذشته گفته بود که: چین برای اینکه بتواند به رشد اقتصادی برسد، و قدرت اقتصادی بشود، نیاز به پنجاه سال رابطه صلح آمیز با دنیا دارد.
بنابراین با شعار، رشد اقتصادی و یا شغل ایجاد نمی شود. با رجوع به سوابق احزاب و جریانها و اشخاص نامزد انتخابات می توان فهمید که آیا در سیاست خارجی به دنبال تعامل و صلح بوده اند یا در پی ماجراجویی و جنگ طلبی بوده اند.
طبیعی است که اگر یک حکومت و دولت سیاست صلح آمیز را در روابط بین المللی دنبال نماید می تواند زمینه حفظ سرمایه های داخلی و جذب سرمایه های خارجی را فراهم نماید. همچنانکه کشورهایی چون چین این کار را کرده اند. اکنون همه سرمایه گذاران سرمایه ها و شرکت های خود را به چین منتقل کرده اند.
اینچنین، نتیجه سیاست صلح آمیز و تعامل و رابطه خوب با دنیا افزایش سرمایه گذاری و جذب سرمایه خارجی و به تبع آن رشد اقتصادی و رونق کسب و کار پایدار می باشد.