ارزش زندگی، واقعیت مرگ
ما با شنیدن خبر "مرگ" کسی و یا یک جوان یا کودک برای ساعاتی متاثر می شویم. و این تاثر، بخصوص اگرمرگ دوست یا آشنایی باشد امری طبیعی است و این امر بدلیل وابستگی و یا خاطراتی ست که از آن شخص داریم. اما نکته اینست که ما هربار که مرگ کسی را می بینیم، با اظهاراتی از این قبیل که زندگی مضحک، مسخره، پوچ و ... است، کل "زندگی" را زیر سوال می بریم و آنرا فاقد ارزش می دانیم، گویی که برای اولین بار است که با پدیده ای چون "مرگ" روبرو می شویم.
مرگ امریست که از چنان واقعیتی برخوردار است که حتی نمی توان در مورد آن هیچ شک و تردیدی داشت، چه برسد به اینکه آنرا انکار کنیم. پس در مواجهه با آن و ضمن پذیرفتن آن، نباید "زندگی" را که خود امری واقعی ست، زیر سوال ببریم و ارزش و اهمیت آنرا انکار کنیم.
چرا ما نباید از وجود و واقعیت "زندگی" به وجد بیاییم و با آن همچون امری شگفت انگیز و مهم مواجه شویم و آنرا ارزشمند بدانیم. البته شاید هم بدلیل همین اهمیت و ارزشی که برای زندگی قائلیم است که هر بار با "مرگ" کسی مواجه می شویم نمی خواهیم آنرا با همه ی واقعیتش، بپذیریم.
مرگ و زندگی هر دو اموری واقعی و غیر قابل انکارند.